غزل شمارهٔ ۱۴۲۲

برداشت: اگر چهره گلگون او را ببینی، می‌توانی بفهمی که چه خطاهایی در زندگی‌اش وجود دارد. همچنین، مشخص است که این خون پاک و ناب، نشان‌دهنده خلوص و ارزش واقعی اوست.

برداشت: این بیت بیان می‌کند که مانند داغی که از دل لاله برمی‌خیزد و مانند درد ناشی از خون ما سوختگان، احساسات و رنج‌های ما از لبان زیبا و دلنشین نمایان می‌شود. زیبایی آن لب‌ها به وضوح نشان‌دهنده‌ی دردی عمیق و سوزناک در دل ماست.

برداشت: از چهره‌ی علم می‌توان آیه‌ای را دید که نشان‌دهنده‌ی پیروزی و شکوه در جهانی پرآشوب است و این زیبایی و تناسب در اندام، خود را نمایان می‌کند.

برداشت: پیشانی روشن او، مانند موجی که از جام شراب قرمز بیرون می‌زند، بی‌نیاز از نوشته‌ها و حرف‌ها سخن می‌گوید.

برداشت: اگر دلبر تو را نبینم و از زیبایت حسادت نکنم، چگونه می‌توانم به بلای عشق تو دچار شوم؟ شادی و نشاط از لبان خوش‌رنگت به وضوح پیدا است.

برداشت: مانند آبی که از پشت پرده سرخ نمایان می‌شود، زیبایی تن نقره‌ای تو از لباس گلگونت هویداست.

برداشت: من تصمیم دارم احساس سوخته و دردناک خود را به تصویر بکشم، چرا که داغ و زخم من به وضوح از بیرون نمایان است، مثل اینکه جگر یک گل لاله سوخته باشد.

برداشت: هرگز نمی‌توان عشق و محبت را با سکوت پنهان کرد. این که بخواهی با یک اشاره یا علامت، احساست را نشان بدهی، در واقع بی‌فایده است چون مضمون واقعی عشق معلوم و مشهود است.

برداشت: در برابر چشمان درخشان و نقره‌ای، جای زخم و خونریزی وجود دارد که زیبایی و ارزش سنگ‌های قیمتی مانند لعل و یاقوت را نشان می‌دهد و این موضوع از تاج فریدون مشهود است.

برداشت: روح آشفته و پریشان مجنون مانند گرد و غبار است که از طوفانی که در دامن هامون به وجود آمده، نمایان می‌شود.

برداشت: چه نیازی به اندازه‌گیری خرد داریم؟ سنگینی دنیا از افتادن قارون مشخص است.

برداشت: نور حکمت، که از چهره‌ی فلاطون نمایان است، به دل‌های درخشان و روشن آگاهی می‌بخشد و به آن‌ها روح و جان می‌دهد.

برداشت: نرگس با شوخی‌اش و لیلی با زیبایی‌اش، با وجود اینکه در زیر پرده‌ای از خجالت پنهان هستند، اما برای اهل نظر و آگاهی، حالت مجنون نشان می‌دهد که عاشق آن‌ها هستند.

برداشت: خطوطی که بر چهره رخسار وجود دارد، نشان‌دهنده سرنوشت من نیستند. سرنوشت من از چهره گلگون و زیبا نمایان است.