غزل شمارهٔ ۱۴۱۹

برداشت: از خط سبز، حتی یک تار مو از زیبایی تو کم نشده و در انتهای زنگ، جوهر شمشیر تو نمایان است.

برداشت: نبض سیلاب بهار نشان‌دهنده‌ی حیات و سرزندگی است، در حالی که رگ ابر بهار هم به بارش و زنده شدن طبیعت اشاره دارد. این دنیای پرجنب‌وجوش و پرهیجان، از زیبایی و گیرایی زلف‌های مجسم شده‌ای نشأت می‌گیرد.

برداشت: برق به خاطر ابرها از دید پنهان نمی‌شود، همان‌طور که زیبایی و شوخی‌های دلپذیر معشوقه‌ها از زیر چادرشان قابل مشاهده است.

برداشت: پیچش مو به من خبر می‌دهد که آتش سوزنده در من وجود دارد و سوزش دل نوشته‌ام از بال کبوتر که به پرواز در آمده، نمایان است.

برداشت: در جایی که نمک وجود دارد، نمی‌توان نمکدان را به راحتی برداشت. از وضعیت من مشخص است که بخت و اقبال من تیره و تلخ است.

برداشت: نگاه بد از آن زنجیر طولانی مو که از هر حلقه‌اش جهانی تازه نمایان است، دور باد.

برداشت: از ارزشمند بودن چیزی در دست من، احساس ناآرامی و بی‌تابی مانند طوفانی در دریا که نشانه‌ی بی‌قراری لنگر است، بروز می‌کند.

برداشت: این تنها نشانه‌ای نیست که از زیبایی معشوق مشخص می‌شود، بلکه نوسان و تغییرات احساسی من نیز ناشی از آن زیبایی خیره‌کننده است.