غزل شمارهٔ ۱۴۱۷

برداشت: وقتی که تو به زیبایی و طراوت خود درخشیدی، هر کس که در دل خود ایمان داشت، به خاطر ارادت و اعتقادی که به تو داشت، به حرکت درآمد و به جنب و جوش افتاد.

برداشت: دل‌تنگی و درد درونی من به وضوح نمایان شد و نشانه‌های زخم‌ها و مشکلاتم از زیر لباس‌هایم پیدا شد.

برداشت: شرم عشق همیشه پابرجا است و هیچ‌وقت از بین نمی‌رود، هم‌چنان که لاله‌ای که از خاک شهیدان برمی‌خیزد، نشان از زنده بودن و یادآوری آن‌ها دارد.

برداشت: کسی که بخشنده و مهربان است، آیا دیگر رحمتی به نیازمندان خواهد کرد؟ ابر با چشمی خشک از سرزمین عمان به آسمان رفت.

برداشت: اگر نسیمی بی‌پروا به غنچه‌ای بوزد، شور و حال بی‌نظیری در دلش ایجاد می‌شود، همان‌طور که در دل مرغان، اوج و شور زندگی برمی‌خیزد.

برداشت: عزم و اراده‌ام را به پاهای بی‌نوا می‌ستایم! زیرا از میان درد و رنج، زیبایی و شکوهی به وجود آمده است.

برداشت: در همان روزی که تو با غنچه زیبایت به طعنه به دیگران پرداخته‌ای، پسته‌ی خندان هم از شرم خود زبان به سخن باز کرده و از قفل درونش حرف می‌زند.

برداشت: دوست و همصحبتی که در مورد مراحل و مرتبه‌های خود صحبت نمی‌کرد، ما نیز نمی‌دانیم چه سرنوشتی او را از نیستان به اینجا آورده است.

برداشت: از افرادی که خوبی را به تو می‌دهند جدا شو تا مانند صدفی که از خاک رشد می‌کند، پایه‌ای بلند پیدا کنی. اکنون زمان آن است که با یک بار بلند شدن از زمین، به اوج برسی.

برداشت: سخن سنجی ما محدود به قالب خاصی نیست؛ مثل طوطی که فقط تکرار می‌کند. بلبل ما از دل خود، به زیبایی غزل می‌سراید.