غزل شمارهٔ ۱۴۱۵

برداشت: محل خوشایند من جایی است که محبوبم حضور دارد، بهترین مکان جایی است که آن یار خوش‌رفتار باشد.

برداشت: زندگی ما مانند بلبل نیست که فقط به بهار محدود باشد؛ هر جایی که زیبایی و راز و نشاط وجود داشته باشد، همان جا گلستان و خوشی ماست.

برداشت: اگر دلم مرا به میخانه بکشاند، باید معذور باشم؛ چون که سرم آرام است و دلم بی‌غم و لبم خندان در آنجا خواهد بود.

برداشت: خنده‌ی سوفار (نوعی عود) دل را شاد می‌کند و حال خوشی در خانه‌ای که مهمان در آن حضور دارد، برقرار است.

برداشت: هر مکانی که در آن نوشیدنی دلچسبی وجود داشته باشد، برای من که دل شکسته‌ام، آنجا بهترین منبع حیات و شادابی است.

برداشت: ای نسیم خوش، تو که در حریم زلف محبوب رفته‌ای، با آداب و احترام رفتار کن، زیرا دل‌های پرآشوب و بی‌قرار آنجا حضور دارند.

برداشت: در هیچ کجای دنیا، دنیای گل‌ها بدون شور و جنون وجود ندارد. من و آن شهری که دیوانه‌ها در آن بسیارند، با هم ارتباطی داریم.

برداشت: وقتی دل بدون عشق باشد، هیچ تفاوتی با یک زندان ندارد. حتی اگر یوسف کنعانی در آنجا باشد، دل همچنان گرفتار است.

برداشت: در دل موری که در تنگنا قرار دارد، نباید به حقارت او نگاه کنی، زیرا مکان خوشبختی و موفقیت سلیمان در همان جا است.

برداشت: دل آزرده‌ای که در آن جایی برای آرامش نیست، دنیایی بی‌حرف و سخن است؛ اما آنجا که تنها و مخفیانه با محبوب خود می‌گذرد، حقیقتا جایی است برای آرامش و سرور.

برداشت: ای کسی که در حال سنجش و ارزیابی مرده‌ها هستی، دست از این کار بردار، زیرا معیار واندازه‌گیری واقعی در آن سمت است.

برداشت: از زیبایی و طراوت دیوارها و درهای گلستان می‌توان تشخیص داد که گل تازه و شاداب در آنجا وجود دارد.