غزل شمارهٔ ۱۴۱۴

برداشت: هیچ‌کس نمی‌داند تو کجایی، ای کسی که تمام خانه‌ها را خراب می‌کنی و به سادگی نمی‌توان تو را پیدا کرد.

برداشت: در اینجا بیان شده است که ما به دنبال روشنایی و آگاهی هستیم، اما شعله‌ای که باید راهنمای ما باشد، در جای خود نیست و ما در جستجوی او به دنبال نوری هستیم که نتوانسته‌ایم آن را بیابیم. در واقع، تلاش ما برای یافتن حقیقت و معنا بی‌نتیجه مانده است و به نظر می‌رسد که منبع روشنایی و هدایت در دسترس نیست.

برداشت: اگر وفاداری و محبت تو بیشتر از آن چیزی است که ما داریم، پس ای دلبر بی‌رحم، جفای تو کجاست؟

برداشت: در زندگی همواره جنگ‌ها و رفتارهای ناپسند و بی‌رحمانه وجود دارد، اما کجا می‌توان صلح و آرامش تو را یافت؟

برداشت: ای نسیم صبحگاهی، تو که دل را شاداب می‌کنی و گره‌ها را باز می‌کنی، زمان کمک کردن فرارسیده است، پس چرا نفس تو در دسترس نیست؟

برداشت: بوسه‌ای از لب شیرین تو که همچون شکر خوشمزه است، دریافت کردیم. اکنون ما دیگر نیازی به چیزی از تو نداریم؛ پس کجاست آن بخشش و لطفی که وعده داده بودی؟

برداشت: صائب در این بیت از خجالت و شرمساری خود در خاک پنهان شده است و از خداوند می‌خواهد که رحمت و بخشش بی‌پایان او مانند دریا در کجای عالم قرار دارد.