غزل شمارهٔ ۱۴۱۳

برداشت: به یاد لعل زیبا و شیرین من که زندگی را تلخ کرده است، دلم می‌خواهد بدانم آن نگاه دلبری که همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد، کجاست؟

برداشت: خنده ناشی از محدودیت فضا، در دهانش به اندازه یک غنچه کوچک شده است. بوسه که همیشه نشانه عشق و محبت است، حالا نمی‌داند چطور خود را به لب یار برساند.

برداشت: پرواز اول ما در دام گرفتار شده است و بلبل ما هنوز ندانسته است که باغ گل کجاست.

برداشت: زمین خانه‌ای که پر از ذکر و عبادت است، مثل تسبیحی در دست است. حالا باید بپرسم: ابزار و وسیله‌ای که برای بستن بندگی و یکپارچگی نیاز است، کجاست؟

برداشت: با چشم‌های خود شکوفه‌ها را تماشا می‌کنید، اما زیبایی واقعی آن‌ها در نگاه پنهانی نهفته است.ای کسانی که در باغ زندگی می‌کنید، چطور می‌توان به این زیبایی دست پیدا کرد؟

برداشت: چقدر باید در این وضعیت نامناسب زندگی کنم؟ کجا می‌توانم جایی پیدا کنم که مانند خانه‌به‌دوش‌ها آزاد و بی‌تعلق باشم؟

برداشت: چشم وقتی به جستجوی چیزهای زیبا و ارزشمند باشد، فرش در بازار سخن امروز، که نشان‌دهنده زیبایی و هنر است، در رکود و کسادی است. حالا باید دنبال خریدار این هنر و زیبایی بگردیم.

برداشت: نگاه من بر روی موهای توست، ای زیبای من. چین و شکن زلف‌های تو، مانند عطر و بوی دل‌انگیزی است که ما را به یاد سرزمین تاتار می‌اندازد. کجاست آن زیبایی و دل‌ربایی؟