غزل شمارهٔ ۱۴۱۲

برداشت: زمانی برای نوشیدن و لذت بردن از زندگی مناسب است، زیرا دوران کودکی و بازی‌های بی‌خیالی سپری شده و باید از لحظات خوش بهره‌برداری کرد.

برداشت: اگر دلی سیاه باشد، نشان خوبی نیست و اگر پاها در جایی درست قرار نگیرند، اشتباه نیست که از حالات مستی و شوریدگی به در آیند.

برداشت: در دل من زخمی از عمر کوتاه و بی‌معنا باقی مانده است و باقی‌مانده خاری و خاکی از طوفان، در ویرانه‌ای جا دارد.

برداشت: آسیاب اگرچه از بنیاد خود گرد و خاک عشق را برمی‌افزاید، اما در گره دانه، رشد و نیکویی در جای خود است.

برداشت: شوق به دوری و نزدیکی به هم مربوط است؛ اکنون که روزهای گل و شور و شوق گذشت، نیاز به دیوانگی در این احساسات همچنان باقیست.

برداشت: دوست من تازه‌کار شده و من دچار دیوانگی‌ام. شمع خاموش شده و داغی پروانه هنوز وجود دارد.

برداشت: چشم من به دیوارها و درهای حرم افتاده و نگذارید مرا اگر به معبد بتان بروم، مناسب نیست.

برداشت: هرچند که عمر سنگین و طولانی به خواب رفته است، اما همچنان تمایل به لذت‌های شیرین و داستان‌ها وجود دارد.