غزل شمارهٔ ۱۴۰۹

برداشت: دل من از مشکلات و سختی‌های زندگی آلوده نیست و از فعالیت و تلاش خود راضی‌ام. بخت من با آگاهی و بیداری همراه است.

برداشت: چه کاری از من برمی‌آید بابت این نعمت بزرگ؟ چون به کمک بخت خوب به موفقیت نرسیدم.

برداشت: شکایت از شانس و تقدیر نادرست است، زیرا ناآگاهی و کم‌عمق بودن باعث می‌شود که این شانس در زمان کوتاهی شاداب و فعال باشد.

برداشت: درخشش ظاهری دل مثل آینه‌ای است که با زنگار زندگی پر می‌شود و این زنگار ناشی از بدبختی و بخت بد است.

برداشت: با داشتن هنر و استعداد، نمی‌توان به سادگی جمعی خوشبخت داشت، زیرا اگر کسی در محضر علم و دانش حاضر باشد، شانس و بخت او را می‌نوازد.

برداشت: چند روزی است که در باغ امید قدم می‌زنم، و سایه‌ی ابر بهاری بر سرم است که نشانه‌ی حمایت و خوشبختی است.

برداشت: امکان ندارد که تنها از یک دست صدا تولید شود. اگر یاری وجود نداشته باشد، بخت چه کار می تواند بکند؟

برداشت: آنان که خواسته‌های خود را دنبال می‌کنند، در زندگی به آرزوهایشان می‌رسند و این تقدیر تنها به عاشقان با بخت بد تعلق دارد.