غزل شمارهٔ ۱۴۰۵

برداشت: زمانی که چهره زیبا و جذاب تو با کلماتی تلخ و تند نمایان می‌شود، چه زمانی خواهد بود که این حالت از هر سو بر تو هجوم بیاورد؟ در واقع، این وضعیت به مانند پژواکی در آینه است که از هر جانب جاری می‌شود.

برداشت: ای کاش می‌توانستم به مانند آفتاب دور تا دور تو را تماشا کنم و از هر سمتی به چهره‌ات نظر بیفکنم.

برداشت: در دنیای توحید، نه کعبه‌ای وجود دارد و نه بتخانه‌ای. عاشقی که دلش پاک و یکرنگ است، در هر شش جهت، نقطه قبله‌اش را پیدا می‌کند.

برداشت: کاهلی و تنبلی ما را گرفتار کرده است، در حالی که کعبه و مکان تو از هر سو به ما دسترسی دارد.

برداشت: هر کسی را که دیدیم، به خاطر زیبایی و جذبه او به شدت متعجب و حیران شده‌ایم. او همیشه نگاهی به اطرافش دارد و از همه جوانب، مراقب و آگاه است.

برداشت: هر کسی که در مسیر زندگی بی‌توجه و بی‌هدف باشد، مانند ماه از نور خورشید بهره‌مند می‌شود و در واقع از هر سمت و سو نور و روشنایی دریافت می‌کند.

برداشت: به چه مدت باید به دنبال آن معشوق بگردم و بیهوده اشک بریزم؟ همیشه از هر طرف در مسیرم باید در تحمل غم و اندوه باشم.

برداشت: وقتی که با تلخی نتیجه‌ای را پذیرفته‌ای، باید به‌خاطر داشته باشی که در زندگی نیازی به اتکاء به یک منبع محدود نیست. همان‌طور که زنبور عسل از شش جهت به ساختن کندو می‌پردازد، تو هم می‌توانی بر روی منابع و امکانات مختلف تکیه کنی.

برداشت: فرصتی برای پرسیدن یا جستجوی راه درست ندارم، زیرا به خاطر گناهان زیاد، از هر طرف مرا احاطه کرده‌اند.