غزل شمارهٔ ۱۳۹۹

برداشت: زمانی که عرق بر چهره معشوق نشسته، اشک‌های گرم از چشمان خورشید به زمین می‌افتد.

برداشت: گریه همیشه به دنبال خود شادی را نمی‌آورد، مانند اینکه وقتی ابرها خندیدند و آسمان روشن شد، به ناگاه باران گرفت.

برداشت: تا روز قیامت کسی آسایش نخواهد داشت، چرا که در جایی که او را تماشا می‌کنند، شخصی که قدم برمی‌دارد، زمین می‌خورد.

برداشت: به زیبایی و بی‌زحمت، گل‌های حیات درخشان و خوشبو را برداشت کرده و از آن لذت ببرید، زیرا هر کسی که در خواب است و بی‌خبر از دنیا، می‌تواند فرصتی برای عاشقانه‌های ناآگاهانه داشته باشد.

برداشت: سبزه‌ای که در آب خوابیده، نتوانسته خط و نشانی از خود نشان دهد؛ این نشانه‌گیری و رشد، از تلاش و کنده‌کاری به دست می‌آید.

برداشت: نگاه کردن به زیبایی او باعث شد که دلم لرزش بگیرد و هنگامی که می‌خواستم گل بچینم، دست‌هایم به تپش افتاد.

برداشت: حسن در آغوش عاشق به مانند سدی است که به او کمک می‌کند تا رشد و شکوفایی بیشتری پیدا کند، درست مانند سرو که از فشار و فشارهای اطراف به اوج خود می‌رسد.

برداشت: صید مطالب و مضامین ارزشمند به هیچ شکلی نیاز به تلاش و پیچیدگی ندارد. برای به دست آوردن این جواهرها کافی است که در چشم خود نگاهی عمیق و متمرکز داشته باشیم.

برداشت: سیل نمی‌تواند به دریا راه پیدا کند، زیرا جای‌گاه معینی ندارد. عمر نیز به‌ویژه وقتی کوتاه است، نمی‌تواند به چیزی که در نظرش اهمیت دارد، بچسبد.

برداشت: از باغی که من با دل نامیدی از آن خارج شدم، غنچه‌ای تصویری از شادی به من نشان داد و دل من دوباره شاد شد.

برداشت: اگر دلی بیدار و آگاه مانند مردان داشته باشی، می‌توانی به آرامش و آسودگی در خانه‌ات به خواب بروی.

برداشت: تا زمانی که نتوانی از زیبایی‌های دنیا چشم بپوشی و به حقایق بالاتر نگاه کنی، به درک عمیق و روشنایی حقیقت دست نخواهی یافت. تنها وقتی که از ظواهر دنیوی عبور کنی، می‌توانی به درک واقعیات و معنای عمیق زندگی دست یابی.

برداشت: مروارید در صدف به آرامی شکل نمی‌گیرد مگر اینکه دندانی که در حال حرکت است، آن را در دهان بگیرد.

برداشت: هر کمالی در این دنیا، روزی به پایان می‌رسد و زوال می‌یابد. حتی ماه که نماد کمال و زیبایی است، زمانی که کامل می‌شود، کم‌کم از شکوه و زیبایی‌اش کاسته خواهد شد.

برداشت: زنجیر رگ من پاره می‌شود و خون گرمم به روی سبزه می‌ریزد، به طوری‌که حس می‌کنم شمشیری بر روی آن می‌غلتد.

برداشت: روزهایی که تن پروران روزه می‌گرفتند، جز کاهش در کارهایشان، نتیجه‌ای نداشت. وقتی دانه‌ها به آسیاب رسیدند، آسیاب شروع به کار کرد و دانه‌ها را سایید.

برداشت: انسان می‌تواند با تلاش و کوشش، به رشد و کامیابی دست یابد و از زندگی، ثمرات خوب و ارزشمندی مانند برکت و财富 را کسب کند.