غزل شمارهٔ ۱۳۹۸

برداشت: دل کسی که به روشنی ایمان دارد، از چشم روشنایی می‌گیرد، اما کسی که این پنجره را می‌سازد، زنده دل را به گور می‌برد.

برداشت: هر کسی که به شدت آرزوی تو را کند، حتی اگر فرشته‌ها هم او را ببینند، مقهور زیبایی‌اش می‌شوند و در برابر او ذوب می‌شوند.

برداشت: هر کسی که در دام تنهایی و انزوا گرفتار شده باشد، هرگز نمی‌تواند به شکلی شایسته به استقبال روز قیامت برآید.

برداشت: هر کسی که مانند فرهاد به عشقش پایبند باشد، به خاطر آن عشق، سختی‌ها و رنج‌ها را با جان و دل تحمل می‌کند و حتی از زندگی خودش نیز برای رسیدن به محبوبش می‌گذرد.

برداشت: نگران نباش، هر چقدر هم که دل تو سخت باشد، محبت و مهربانی از آن برنمی‌خیزد. حال من گرم و پر احساس است، همانند این که از جوی آب شن‌ها روغن می‌سازد، بی‌آنکه به سختی دل تو تأثیر بگذارد.

برداشت: هر کسی به راحتی از لباس عاریه‌ای گذر می‌کند، اما در دل مسیحا (مقصود از مسیحا کسی است که به خدا نزدیک است) جایی به تنگی یک سوزن دارد.

برداشت: من موجودی ارزشمند و باارزش هستم، اما به قدری در پایین قرار گرفته‌ام که نادیده گرفته می‌شوم. هرکسی که دستم را گرفت، بر دستان خود بوسه زد.

برداشت: در روزهای نبرد، در میان دلیران، کسی حساب نمی‌شود که نتواند با شجاعت و مردانگی در برابر دشمن بایستد و شمشیر را به دست بگیرد.