غزل شمارهٔ ۱۳۹۵

برداشت: نوشته‌ی بی‌خدایی به تدریج تو را مغرور کرد و در نهایت، دیو به کمک سلیمان نیز نتوانست تو را نجات دهد و تو سرانجام به دام افتادی.

برداشت: چشم‌های بازیگوش و شوخی، کارهای آدم را مختل می‌کند. همچنین، گل‌ها با زیبایی و لطافتشان، توجه بلبلان را به خود جلب می‌کنند و شبنم را از دامن خود می‌گیرند.

برداشت: مرکز پرگار، نشان دهنده جایی است که قدرت و حکومت در آن قرار دارد و برای به دست آوردن این قدرت، باید دل‌ها را به دست آوریم. با دستیابی به این دل‌ها، می‌توانیم به همه چیزهایی که در دنیا داریم، دست یابیم.

برداشت: خورشید نورانی خود را به سوزن دوخته است و سوزن عیسی به خاطر گرفتن رشته مریم، به مظهر زیبایی و قدرت تبدیل شده است.

برداشت: مشرق به معنای شرق است و وقتی از اسرار جهان صحبت می‌کند، نشان‌دهنده آگاهی و دانشی عمیق است. در اینجا به شور و شوقی اشاره دارد که در دل این کاسه‌های سفالی وجود دارد. به نوعی می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که این کاسه‌ها، که به ظاهر ساده و معمولی هستند، به جای یک جام بی‌نظیر، حامل اسرار و زیبایی‌های زیادی هستند. این مضمون می‌تواند به ارزش‌های پنهان در اشیا و تجربیات عادی اشاره کند.

برداشت: از دل تنور، طوفانی برخاست و همه جا را در برگرفت. نباید خاکیان و اهل زمین را دست کم گرفت.

برداشت: عشق با وجود سوختن ما، رنگ آسمان را تغییر داد. این شعله بازیگوش ابتدا در دل انسان جا گرفت.

برداشت: ما با نعمت‌ها و زیبایی‌های زندگی روبه‌رو شده‌ایم، روحیه‌مان شاد و دل‌خوش است، زیرا از سرچشمه‌های بزرگ زندگی بهره‌برده‌ایم، حتی اگر این بهره‌برداری کوچک و ناچیز باشد.

برداشت: دیگر از عشق به‌طور مستقیم سخن مگو، زیرا سخنان تو چنان شعله‌ای برپا کرده که دل‌های مردم را آتش می‌زند.