غزل شمارهٔ ۱۳۹۳

برداشت: شخصی که به زیبایی و ظرافت کلامش شگفت‌زده شده، با کلمات خود آرزویش را برآورده کرده و از لذت و شیرینی آن بهره‌مند شده است. او با دقت و زیبایی مثل عطر مشک، احساساتش را بیان کرده و به نهایت خواسته‌هایش رسیده است.

برداشت: اگرچه او برای مدت طولانی تلاش کرد و با کلام خود سرسختی نشان داد، اما در نهایت توانست سخن آخر را از تمام گوشه‌های زمین بگیرد.

برداشت: هرچند از درد و غم غربت سال‌ها قلبم سوخت، اما سرانجام با بوی خوش وطن، مرهمی برای این درد پیدا کردم.

برداشت: چشمان زیبای او اگرچه باعث شده که من از کار و تلاش بیفتم و حواسم را پرت کند، اما دست من در نهایت به آن سیب سرخ و خوشمزه رسید.

برداشت: چهره‌ای نتوانست به زیبایی محبوب آتشینش درخشان باشد، شمع به خاطر شرم از آن، سر خود را از جمع بیرون کشید.

برداشت: بستن در برابر دوستان کار بی‌انصافی است؛ زیرا در نهایت، اگر به بیگانه‌ها اجازه داده نشود، این باغ سرسبز هم به دست آنان خواهد افتاد.

برداشت: در دوران حکومت میر عدل، با گذر از فصل خزان به فصل بهار، سرانجام خون خود را به عنوان نشانه‌ای از فداکاری و پایداری در لاله‌های خونین نمایان کرد.

برداشت: هرچند که در ابتدا چشم از پیراهن یعقوب برداشت، اما در نهایت از بوی پیراهن، خون چشمانش را به دست آورد.

برداشت: من با امیدهای بسیار به او چشم دوخته بودم که به من محبت کند، اما او در نهایت به خاطر دهن تنگش، محبت خود را از من دریغ کرد.

برداشت: هرچند که دل‌سنگین ما باعث جدایی‌مان شد، اما در نهایت، رشته عشق از زلف‌های پر پیچ و خم دوباره ما را به هم وصل کرد.

برداشت: اگرچه در برابر سختی‌ها و دشواری‌ها به تیشه زدن به نماد عشق و زیبایی ادامه داد، سرانجام جان شیرین، پاداش تلاش‌های سنگین خود را از کوهکن دریافت کرد.

برداشت: با وجود اینکه قلم به زیبایی و با شیوایی بسیار نغمه سرایی کرد و پیچ و تاب‌های زیادی زد، در نهایت ملک معنی با کلامی شیرین و دلنشین به نتیجه رسید.