غزل شمارهٔ ۱۳۸۹

برداشت: در میکده نمی‌توان به راحتی جا گرفت و اقامت گزید، زیرا اگر به این کار اقدام کنی، نباید کسی را در دل راه بدهی و به احساسات عاطفی بسپردی.

برداشت: اگر می‌خواهی درباره آزادی صحبت کنی، باید مانند سرو با وقار و بدون هیاهو باشی، و همچنین نباید از دردهای بی‌پناهی در دل خود گره‌هایی ایجاد کنی.

برداشت: سد راه دانایی و کمال، معشوق و زیبایی ظاهری است. نباید به این زیبایی ظاهری وابسته شد و درگیر مسائل دنیوی گردید؛ بلکه بهتر است از آنها فاصله گرفت و در جستجوی حقیقت و معنا بود.

برداشت: تا زمانی که قدرت دریا مانند طوفان می‌تازد، نمی‌توان تیغ موج را از دست ساحل گرفت.

برداشت: در روز قیامت، بهتر است که به جای حفظ آبروی عشق، خون‌بها پرداخت شود و نباید دامن قاتل را گرفت. چون در آن روز مسائلی مطرح می‌شود که مهم‌تر از عشق و آبرو هستند.

برداشت: با وجود زیبایی و معنا، تمایل به ظاهر نادرست است. در حضور لیلی، نباید دامن محمل را گرفت.

برداشت: برای اینکه دل‌تان پاک و زلال باشد، باید مانند آیینه صاف و شفاف باشید. نه خوب را باید در دل گرفت و نه از زشت‌ها ناراحت شد. باید بی‌غرض و بدون کینه به همه نگاه کنید.

برداشت: کسی که به دنبال حقیقت است، مانند تیری است که از کمان رها شده و هیچ نقطه‌ای را برای توقف انتخاب نمی‌کند تا به مقصد نهایی برسد.

برداشت: چشم زخم زیادی در کمین راحتی و آسایش قرار دارد، بنابراین مانند سپند که در محفل آرامش را حفظ می‌کند، نباید در این فضا به آرامش پرداخت.

برداشت: حسرت و اندوه است که به خاطر فریبندگی زندگی دنیوی، نباید به چیزی که بی‌فایده است، دل بست و به دنبال آن رفت.