غزل شمارهٔ ۱۳۸۴

برداشت: عشق و احساسات پرشور من به تو باعث می‌شود که حتی بلبل هم از گل‌ها دور شود و به جای آواز، توجهش به درد من معطوف گردد.

برداشت: شعله زیبایی تو، که همه جا را می‌سوزاند، خاموش خواهد شد و گل لاله‌ات را حسرت و یاد تو همیشه داغ خواهد زد.

برداشت: زلف‌های تو به قدری زیبا و پیچیده‌اند که هر دردسر و مشکلی به‌راحتی به آن‌ها می‌پیوندند و برای خود جایی پیدا می‌کنند.

برداشت: چشمان تو با خط و ابرویت، زیبایی و جذابیت خاصی دارند. مژه‌هایت طوری هستند که اگر سرمه بزنند، ناآرامی و شوقی را ایجاد می‌کنند. همچنین، ماه نویی که در آسمان می‌درخشد، با درخشش ابروی تو غرق در زیبایی خواهد شد.

برداشت: زیبایی تو که از صبح ظهور خود به من نشان داده شده، مانند لشکری است که از خط قیروان شروع می‌شود و تا قیروان ادامه خواهد داشت.

برداشت: شعله و آتش از دل‌ها بیرون می‌آید و این آتش بی‌قراری در عمق جان خواهد نشست و وجود انسان را تسخیر می‌کند.

برداشت: بوسه‌ای که با بی‌اعتنایی زده می‌شود، بر دل اثر می‌گذارد و انسان از مقام و جایگاه آن عشق، همچون حاجی که به خانه خدا نزدیک می‌شود، سر بر زمین خواهد نهاد.

برداشت: پی در پی رنگ‌ها و زیبایی‌هایی که در گلستانت به نمایش گذاشته می‌شود، تماشایی است، اما بدان که سرما و خشکی فصل خزان به زودی بر آن چیره خواهد شد.