غزل شمارهٔ ۱۳۷۸

برداشت: به خاطر زیبایی و ناز آن معشوق، آنقدر دل را در دستم فشرد که از آن، قطره‌ای خون به زمین ریخت.

برداشت: دست من که به اندازه‌ای کوتاه است، مانند تخته مشق امید من شده است تا بتوانم به دامان آن زنجیرهای سیاه دسترسی پیدا کنم.

برداشت: عاشق در پیش معشوق خود هیچ ارزشی ندارد و اگر غیر از این بود، می‌توانست با نگاهی ناتوانی، حتی سلاح قاتل را از دستش بگیرد.

برداشت: کوه نمی‌تواند در برابر شوق و عاشقانه‌های مجنون مقاومت کند و دیوانه‌وار به سمت معشوق می‌شتابد و کنترل محمل را به دست می‌گیرد.

برداشت: عاشقان سرکش با جاذبه و فریب جذاب عشق تحت حمایت کسی هستند و در نهایت، پروانه که نماد عشق و اشتیاق است، به سوی شمع محفل می‌رود و بی‌پروا خود را به آن نزدیک می‌کند.

برداشت: مردم غافل و بی‌توجه به راحتی مورد فریب و آسیب قرار می‌گیرند، مانند سگی که به آسانی می‌تواند طعمه‌اش را بگیرد.

برداشت: هیچ عملی بالاتر از دلجویی و کمک به درویش وجود ندارد. هر کس که دست سائل را بگیرد و به او کمک کند، دستی که خود را می‌بوسد، نشان از ارزش و حرمت این عمل دارد.

برداشت: برای تسخیر دل ما نیازی به برنامه‌ریزی‌های پیچیده نیست؛ با یک نگاه می‌توان دل را از ما گرفت.

برداشت: در جستجوی آرامش و راحتی نباش، چرا که از صمیم قلب خواسته‌ام که دستم در آستین دامان خانه‌ام گیر کرده است.

برداشت: هر کسی که در زندگی و وجود خود به عمق احساسات و درک های عمیق پی ببرد و دلش را به این موضوع گره بزند، بدون تردید به آرامش و امنیتی که مانند ساحل دریا است، خواهد رسید.