غزل شمارهٔ ۱۳۷۶

برداشت: ای دل، لبخند تلخی بر لب بزن که دوران شادی و شیطنت به پایان رسیده است. اکنون زمان آن فرا رسیده که شیشه و لیوان را در دست بگیری و از لحظات باقی‌مانده لذت ببری.

برداشت: هر که به میخانه برود و از خوشی و سرخوشی بی‌نصیب نماند، می‌تواند از زیبایی و لذت زندگی بهره‌مند شود، حتی اگر هیچ چیز به همراه نداشته باشد.

برداشت: بعد از اینکه کاه‌ها بر باد می‌روند، فقط دانه‌ها باقی می‌مانند. اما در زندگی ما، تنها کاه‌های ناامیدی باقی مانده و دانه‌های امید ما از بین رفته‌اند.

برداشت: راز عشق به گونه‌ای عمیق از دل برآمد و با زور اشک‌ها بر دشت افتاد. همانند گنجی گوهری، این راز از درون یک کیسه ویران خارج شد.

برداشت: نمی‌توان بار مشکلات و عواقب کارهای خود را بر دوش دیگران گذاشت. در میان عاشقان، کسی که به صورت شجاعانه و مردانه عمل می‌کند، همواره در مواجهه با چالش‌ها است.

برداشت: پرستندگان بت چرا با عطر و خوشبوکننده مرا نمی‌سوزانند؟ کسی که گاه مرا به زحمت می‌انداخت، از این معبد خارج شده است.

برداشت: هر کسی که مانند صائب در پی فهم معانی ناشناس و بیگانه برود، سخنانش در دل آشنایان جا پیدا نمی‌کند.