غزل شمارهٔ ۱۳۷۱

برداشت: هر چیزی که از نوشته معشوق بر گلها پنهان شده، چگونه می‌تواند به شیرینی شکر از حمله گروهی مورها برود؟

برداشت: خیابان و بازار را عشق من با هیجان پر کرده بود و اکنون که آن عشق از ذهنم رفته، دنیا برایم بی‌طعم و کسالت‌آور شده است.

برداشت: با اینکه از ادب دور شدم و به آزادی رفتار کردم، اما عمرم در آرزوی یک نگاه از دور سپری شد.

برداشت: هر کسی که با پوستی همانند کافور از این دنیای غمگین و پر از درد عبور کند، می‌تواند سیاهی‌ها و گناهان خود را از زندگی‌اش محو کند.

برداشت: یعقوب با وجود دوری، همواره در دل و چشمانش یاد فرزندانش باقی ماند و آنچه از نزدیک بودن به نیکان و عزیزانم برای من محجور و دور افتاده است، به هیچ عنوان از دل و یادم نمی‌رود.

برداشت: من چیزی نمی‌گویم، اما انصافاً ای ظالم، از چنین میخانه‌ای نباید با حال مستی بیرون بروم؟

برداشت: اگر دور باشی، سالکان راه حق به تو احتیاج دارند؛ مانند موسی که بدون عصایش نمی‌تواند به کوه طور برود.

برداشت: این جمله به تصویر کشیدن حالتی از بی‌ثباتی و ناپایداری است. شخصی که بی‌دلیل و بدون هدایت عمل می‌کند، در نهایت ممکن است مانند خاکستر خالی و بی‌ارزش شود و نسبت به تأثیرات محیط بی‌توجه بماند. در محافل مختلف، افرادی که مانند پروانه به سوی جذابیت‌ها و تحریکات می‌روند، ممکن است به آسانی تحت تأثیر قرار بگیرند و به بازیچه‌ای تبدیل شوند که هیچ کنترل و هدف مشخصی را دنبال نمی‌کند.

برداشت: ترس من از کسانی که به خود می‌رسند و زندگی راحتی دارند منطقی است، چون آن‌ها حتی نمی‌توانند با پای خود به قبر بروند.

برداشت: در این دنیا پر از هیجان، کسی که با شراب مشغول می‌شود، به زندگی رنگ و طعم می‌بخشد. هر کسی که در این مکان پر از جنون و بی‌نظمی، به حالت مستی درآمده، به آرامش و خوشی می‌رسد.

برداشت: این بیت به این معناست که نادیده گرفتن و بی‌احترامی به حقیقت، عمل ناپسندی است. به همین دلیل، منصور به نهایت مرگ و فنا رسید و بر منبر آن قرار گرفت.

برداشت: عشق تنها با همدلی و همکاری به اوج قدرت می‌رسد و من هم از کنار رفتن همپایانم به بالاترین توانایی خود دست یافته‌ام.

برداشت: زندگی در جامعه و بین مردم برای صائب دشوار است، اما او می‌تواند به راحتی و بدون حجاب در خانه زنبور، یعنی جایی که دیگران به او آسیب نمی‌زنند، زندگی کند.

برداشت: در این بیت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زمانی که یک زیبایی یا عشقی از نظر دور می‌شود، نگاه به آن زیبایی برای انسان دردناک و زجرآور خواهد بود. به عبارتی، هرچه زیبایی در چشم انسان بیشتر باشد، دوری از آن بیشتر باعث آزار و رنج او می‌شود.