غزل شمارهٔ ۱۳۶۷

برداشت: از دنیای تلخ و ناخوش نمی‌توان به دست آورد که در آن با تندی و بی‌احترامی، چیزی به دست آوریم. بلکه تنها با زبان شیرین و نرم می‌توان چیزهای خوبی مانند شکر و بادام را به دست آورد.

برداشت: فقر و تنگدستی باعث شد که به زندگی امیدوارتر شوم. حتی با دست خالی و بدون امکانات، توانستم از دل این مشکلات چیزی به دست آورم.

برداشت: بیقراری و ناآرامی باعث شد که دلم به آرامش برسد، به گونه‌ای که صدای نازک و نرم از جنبش گهواره یک کودک، آرامش خاصی به من بخشید.

برداشت: هرگز در شانه‌ی من از زلف‌های پرچین و شکن، این گشایش‌ها به وجود نیامد که دل از حلقه‌های دام رهایی یابد.

برداشت: منصور در زندگی اش همیشه در تلاطم و بی‌قراری بود، اما سرانجام پس از مرگ، آرامش را در سرای ابدی پیدا کرد.

برداشت: در چشمانم تصویری باقی مانده که به هیچ وجه زیبا نیست، مانند موهای افراطی و نامرتب. این تصویر، مانند سنگ عقیق، از عدم آگاهی و سادگی من به وجود آمده است.

برداشت: کسانی که به دنبال فریادهای عشق و محبت هستند، هرگز از لذت بوسه و نزدیکی به محبوب خود دست نخواهند کشید، زیرا شوق و هیجان عاشقانه‌ای که از نامه و پیام به دست می‌آورند، برای آن‌ها بسیار مفرح و دل‌انگیز است.

برداشت: نام شاهان همیشه با آثارشان در دور دست‌ها باقی می‌ماند. جم، که به خاطر آوازه‌اش معروف است، از نعمت جام برخوردار شده است.