غزل شمارهٔ ۱۳۶۶

برداشت: هر کس که خود را بشناسد و به درک واقعی از وجود خود برسد، نعمت و خوشبختی را در کنار خودش پیدا می‌کند و به ارزش‌های زندگی که در دنیا وجود دارد، پی می‌برد.

برداشت: اگر کسی به دنیای پیرامونش خوب نگاه کند، می‌تواند حقیقت خود و دنیایش را در میان تمام دردها و مشکلاتی که وجود دارد، پیدا کند. هرچند که ممکن است مشکلات او را به سردرگمی بیاندازد، اما در نهایت، نادیده گرفتن این مشکلات نمی‌تواند مانع از رسیدن به حقیقت درونی‌اش شود.

برداشت: چشم از دنیا برچید تا دل به یاد حق مشغول شد. هر کسی که از نیازها آزاد شد، در واقع به دنبال آنچه که برایش مناسب است، رفت و شکار دلخواه خود را پیدا کرد.

برداشت: اگر به دیوار تکیه کنی، نمی‌توانی از خود محافظت کنی. هر فردی که دنبال یک قهرمان می‌گردد، باید تلاش کند و بایستد.

برداشت: هر کسی که بتواند خود را بسازد، می‌تواند زیبایی و رونق را در زندگی‌اش نزدیک خود احساس کند.

برداشت: چشمی که در مفهوم توحید غرق شده، به راحتی می‌تواند دوران و تحولات آسمان را در دست خود بگیرد و بر آن تسلط یابد.

برداشت: زیبایی‌ها هرگز نمی‌توانند رنج عشق را بی‌اهمیت کنند. مانند کوه‌کنی که از تلاش خود برای سنگی شیرین، پاداش درستی می‌گیرد.

برداشت: در کلام درستکاران، عیسی از درد و اندوهی که دارد سخن می‌گوید و این موضوع باعث می‌شود که دل او پر از غم شود و احساس تنهایی و غمگینی را احساس کند.

برداشت: زمانی که بلبل به وصال گل برسد، درد و رنجی که برای درک عشق داشته، به فراموشی سپرده می‌شود و اینجا اشاره به آن است که این وصال و شادی به نوعی از زخم‌ها و ناملایمات گذشته می‌انجامد.

برداشت: دل ما در دامن جمعیت به دست باد سپرده شد، و غنچه ما از بهار خودش بهره‌ای نداشت.

برداشت: هر فردی که به خاطر کردار زشت خود دچار عذاب ضمیر شود، از خداوند رحمت و عذرخواهی می‌طلبد و در نتیجه خود را در برابر او شرمسار می‌بیند.

برداشت: هر کسی که دلش را به ناامیدی بسپارد، در عوض عیش و خوشی زندگی را در دل کسی که امیدوار است، پیدا خواهد کرد.