غزل شمارهٔ ۱۳۶۴

برداشت: من از دردهایی که تحمل کردم، مجنون نتوانست به همان اندازه طاقت بیاورد. اینقدر وزن سنگین بر دوش من بوده که آن مجنون نیز نتوانسته تحمل کند.

برداشت: راز عشق که در دل نهفته بود، بالاخره آشکار شد. خانه‌ی کوچک حبابی نتوانست بار سنگین جیحون را تحمل کند و از هم پاشید.

برداشت: تجربه‌ی عاشقانه من به وضوح نمایان شد، اگرچه در ابتدا سعی در انکار آن داشتم. عشق، راهی مستقیم و ساده را نشانم داد که نمی‌توانستم نادیده‌اش بگیرم.

برداشت: ما که موجودی کوچک و ناچیز هستیم، مسئولیت بزرگ و سنگینی را بر دوش خود برداشتیم که حتی دنیا و آسمان نیز طاقت آن را نداشتند.

برداشت: فرهاد به خاطر عشق و غیرتی که داشت، با تمام توان خود دستگاه و نشانه‌های عشق شیرین را به دوش کشید، چرا که تحمل زیبایی و جذابیت او را نداشت.

برداشت: کوه و دشت به قدری از گل‌های لاله پر شده که خونشان بر زمین جاری است. در چنین وضعیتی، عظمت و افتخار داستان‌های فرهاد و مجنون قابل تحمل نیست و نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت.

برداشت: چهره‌ی زیبا در نظرها با سبکی و ذلت از بین می‌رود. کوه مقاومتی که تصمیمات آسمان را تحمل نمی‌کند.

برداشت: هر کسی که مانند صائب به عشق بی‌پایانی مست شود، دیگر از لذت‌های شراب، بنگ و افیون بی‌نیاز خواهد بود.