غزل شمارهٔ ۱۳۶۱

برداشت: زندگی ما در حالت بی‌توجهی و راحت‌طلبی سپری شد، مانند سگی که به ناامیدی و گیجی نگاه می‌کند.

برداشت: ساحل هدف، حرکت امواج و نیروی آنها را می‌فهمد. هر کسی که از این دریاچه طوفانی عبور کند، به مقصود خود می‌رسد.

برداشت: حالم در این صحرا که پر از گرد و غبار علاقه‌هاست، خوب نیست. تمام زمان‌هایم در خلوص و زیبایی سپری شده است.

برداشت: زمانی که پا به دنیای پر تلاطم و ترسناک زندگی گذاشتم، تمام عمرم در آرزوی آزادی مانند یک زندانی سپری شد.

برداشت: در خوابگاه عدم، گل سنبل بهشتی شکل گرفت و آنچه از زندگی‌ام در دوران بی‌نظمی و پریشانی سپری شد، در آنجا به یاد می‌آید.

برداشت: نسيم با شتاب و سرشاری مسیر خود را تغییر می‌دهد، پس چگونه ممکن است کسی به سادگی از زیبایی و جذابیت زلف او بگذرد؟

برداشت: بهار زندگی من چون غنچه‌ای که هنوز شکفته نشده، در فضایی تنگ و محدود مانده‌ام. از خداترسی و پاکدامنی‌ام گذشته‌ام.

برداشت: چند بار از من درباره وضعیت نگران‌کننده‌ام می‌پرسی؟ مدت زمانی که بیدار بوده‌ام، در وضعیت تاریکی و ناامیدی گذشته است.