غزل شمارهٔ ۱۳۵۷

برداشت: اشک‌های من همانند یک کاروان بی‌خبر از حرکتشان، به آرامی جاری شدند و وقتی به انتهای مژه‌هایم رسیدند، از میان دریایی از خون عبور کردند.

برداشت: قمری برای همیشه یادگاری از رد پای خودش بر زمین گذاشت و هر بار که سرو زیبا و خوش قامت من از آن مکان عبور کرد، ردش باقی ماند.

برداشت: شعله‌های عشق نمی‌توانند با ترفند مرگ خاموش شوند و پرنده‌ای نمی‌تواند از خاک مجنون عبور کند.

برداشت: در شب، به خاطر احساس درونیم، پنبه‌ای را برداشتم و بوی گل آن‌قدر مست‌کننده بود که هر کسی که از بیرون می‌گذشت، تحت تاثیر آن قرار می‌گرفت.

برداشت: هرگز در میخانه‌های زاهدان و عابدان، روشنی و خوشی وجود ندارد. امیدوارم که سلامت باشی، حتی اگر دوران افلاطون به پایان رسیده باشد.