غزل شمارهٔ ۱۳۵۶

برداشت: ابر بهاری مانند یک برق، از مزارع من عبور کرد و باران آنچنان شدید بود که در کنار این روستای ویران، گرد و غباری به جا گذاشت.

برداشت: اشتیاق مانند اسبی است که در میان بی‌قراری به حرکت در می‌آید و می‌توان از آتش سوزان به راحتی عبور کرد.

برداشت: اگر غیرت و محبت به لبم مانع از تشنگی‌ام شود، پس باید برای رفع تشنگی‌ام از منبعی عمیق و غنی دشواری‌ها را پشت سر بگذارم.

برداشت: تلاش و کوشش را رها کن، چون در میدان رقابت، حتی افرادی که هیچ‌چیز ندارند، به راحتی از تو پیشی می‌گیرند.

برداشت: هر که به دنیای آفرینش و زیبایی‌های آن دست دراز کرد و به دنبال زیبایی‌ها رفت، باید از مشکلات و سختی‌های زندگی فاصله بگیرد و خود را از دعاوی و دردسرها دور کند.

برداشت: هر کسی که برای رسیدن به لقمه‌ای نان از نعمت‌های فراوان و رنگارنگ دست کشید و از آن‌ها گذشت، در نهایت به ساحل امن و موفقیت خواهد رسید.

برداشت: زندگی ما بی‌ثمر و بی‌فایده گذشت و تنها به فکر مادیات مانند آب و نان بودیم، در حالی‌که همه‌ی تلاش‌هایمان باید برای آخرت و زندگی جاویدان باشد.

برداشت: بستن چشم از خواسته‌ها و آرزوهای فراوان کار آسانی نیست، چون انسان می‌تواند به سادگی از نعمت‌های فراوانی که در اختیارش است عبور کند.