غزل شمارهٔ ۱۳۵۴

برداشت: مانند مسافری که در خواب و بی‌حالی از جایی عبور می‌کند و کعبه را گم می‌کند، هر کسی که از دل و احساسات خود غافل باشد، راه را گم می‌کند.

برداشت: اگر مانند نخ‌های تسبیح همیشه خود را مرتب کنی، می‌توانی در یک لحظه از صد مشکل و گره عبور کنی.

برداشت: در اینجا می‌توان گفت که اگرچه ممکن است در ابتدا پاسخ دادن به درخواست‌ها یا نیازها به شکل ناملایم و تلخ باشد، اما در واقع این پاسخ می‌تواند برای فردی که درخواست کرده، به نوعی شیرین و دلپذیر تلقی شود. در واقع، آنچه که بر دیگران می‌گذرد، می‌تواند به نوعی به تجربه‌ای مثبت یا مفید تبدیل شود، حتی اگر در لحظه، به سختی و تلخی احساس شود.

برداشت: در دل فولاد، جوهر موی آتش مشاهده شد، تا اینکه تصور خون گرمم تیغ را در دل خود حس کرد.

برداشت: پس از اینکه شکاف موج باعث آرامش آب شد، دل دریایی من نیز با آرامش از ساحل عبور کرد.

برداشت: دل شاد و روشن نمی‌تواند جمعی را به خود بیاورد، خواب آرامش عمر ما مانند شمعی است که در محفل به اشک و آه سپری می‌شود.

برداشت: برق درخشانی در آسمان می‌تابد و عشق به طور پرشوری در حال حرکت است. هنگامی که از سرزمینی که مجنون در آن سرگردان است عبور می‌کند، لحظات شگفت‌انگیزی را تجربه می‌کند.

برداشت: چشمان ما مانند دامی هستند که برای شکار عبرت و درس‌های زندگی طراحی شده‌اند. ای وای بر کسی که از این درس‌ها غافل بماند و به سادگی از کنارشان عبور کند.

برداشت: در این گلزار، من به قد بلند خود چون صنوبر افتخار می‌کنم، اما عمرم در سایه‌ی درد دل سپری شده است.