غزل شمارهٔ ۱۳۴۹

برداشت: با اراده و تلاش قوی می‌توان بر مشکلات زندگی فائق آمد و با پشتکار، به دستاوردهای بزرگ دست یافت. با این روحیه، می‌شود از سختی‌ها عبور کرد و به موفقیت رسید.

برداشت: هر موجودی که در این دنیا وجود دارد، به نوعی به نور و زیبایی می‌بالد و به آن اشاره می‌کند. اما در این میان، چه کسی است که بتواند به شمع وجودی برسد که از میان سختی‌ها و مشکلات زندگی عبور کرده و به شکوه و زیبایی دست یافته است؟

برداشت: یک ذره عشق در دل شیرین کاشته شد و آتش نفس آنقدر شدت داشت که حتی بر سنگ سخت هم تاثیر گذاشت.

برداشت: آب حیات و شراب روشن از یک منبع نشأت می‌گیرند. هر کسی که از شراب بگذرد، از جان خود نیز عبور می‌کند.

برداشت: ای عمر کم‌وزن و زودگذر، چرا این‌قدر عجله داری؟ حتی سیل هم از این آهسته‌تر از دامن صحرا می‌گذرد.

برداشت: دشمن ما بدون داشتن قدرت و دلیلی برای مقاومت، مانند رعد و برق در بهار، به شدت تحت تأثیر احساسات قرار می‌گیرد و از سر دلسوزی و رحم جریحه‌دار می‌شود، در حالی که از کنار محصول و حاصل ما به سادگی عبور می‌کند.

برداشت: عمل و کار است که تأثیرگذار است نه صرفاً حرف و صدا. اگر قرار بود با صدای بلند به نتیجه برسیم، حتی می‌شد خر را از عیسی عبور داد!

برداشت: از ابتدا تا انتهای زندگی‌مان را نپرس، چرا که به نظر می‌رسد تنها یک گردباد بود که در صحرا گذشته است.