غزل شمارهٔ ۱۳۴۶

برداشت: هر کسی که از خود بی‌خود شد، وارد دنیای عشق و احساسات شد. کسانی که با شور و شوق به عشق نزدیک شدند، به خانه‌ای پای گذاشتند که مملو از عواطف و دلبستگی‌هاست.

برداشت: درختان گل‌ها را با دستان نازک خود بالا بردند و در سایه‌سار سرو خوش‌رفتار، بر دل‌ها تاثیر گذاشتند.

برداشت: زمانی خوش است که فردی مانند گل، با لبانی زیبا، خون‌بهای خود را در دامن قاتلش، به جای انتقام و کینه، قرار دهد.

برداشت: پیش از این در این محفل، چنین سر و صدا و رسوایی نبود. این بنا و وجود خوب، مثل پروانه‌ای است که در جمع خوشی‌ها و زیبایی‌ها حاضر شده است.

برداشت: آتش و روشنایی بسیار شد و در دل مجنون افتاد؛ هر زخم و داغی که بر دوش داشت، به خاطر نگاه پرشور او بود.

برداشت: اگر دست ما به آن مقام رفیع می‌رسید، می‌توانستیم چند روزی با افتخار زندگی کنیم، اگر فقط به قلب خود اعتماد می‌کردیم.

برداشت: گفت‌وگوی روح با جسم خاکی تنها چند روز طول می‌کشد و دریا هرگز موج را در ساحل رها نخواهد کرد.

برداشت: دهقان عشق، به شوق و آرزوهایی که در دل داریم، اهمیت می‌دهد و آنها را رشد می‌دهد. اگر به مدت کوتاهی، ما را در شرایطی همچون گل قرار دهد، می‌توانیم به زیبایی‌های خود آگاه شویم.

برداشت: امروز دلم نمی‌خواهد که به زیبایی‌های چهره معشوق نگاه کنم، زیرا به خاطر آنکه در ابتدا، طراح سرنوشت من دیواری را به گونه‌ای ساخته که من همیشه به سمت آن متمایل باشم.

برداشت: هر کسی که بر در خانه‌اش خوشبختی ناخواسته را دور کند و بر کسانی که از او تقاضا می‌کنند، بی‌اعتنایی کند، در واقع فرصت‌های خوب را از خود دور می‌سازد.