غزل شمارهٔ ۱۳۴۳

برداشت: به خاطر آن کمان ابرو، نتوانست تسلیم شود و به مرگ برود، چون آن تیغ قدرت گرداندن به سمت قبله را نداشت.

برداشت: شاید از یک نگاه او بتواند ما را به شدت آسیب‌پذیران بکشاند، ولی او هرگز نخواست با دستی که مانند تیغ نازک و زیباست، ما را آزار دهد.

برداشت: اگر صید ضعیف ما نبود، فرود آوردن ما از آغاز وجود نداشت، ای شاهباز زیبایی.

برداشت: چشم قربانی نمی‌تواند به کسی که بی‌ادب است، نگاه کند. او از حیرت خود، نتوانست زیبایی‌اش را بپوشاند.

برداشت: از خودت دور باش، چون آتش بی‌قراری، نمی‌تواند حریم وصل را تحمل کند و این بی‌تابی را نمی‌توان دور کرد.

برداشت: گهر یتیم، سمبل ارزش و احترام است و ما نباید با مشکلات زندگی، به آن آسیب بزنیم. باید مراقب باشیم که در برابر دشواری‌ها، به جای افتادن در غبار ناامیدی، سعی کنیم غرور و عزت نفس خود را حفظ کنیم.

برداشت: خون قربانیان برای کسی مشکل ایجاد نمی‌کند و از خاک شهیدان نمی‌توان راهی را پیدا کرد.

برداشت: نمی‌توان گفت که امید دادن به پیام‌آوران کار درستی نیست، چرا که اگر نامه ما را پاره کنند، نشان‌دهنده این است که خواندن آن برایشان اهمیتی نداشته.

برداشت: زیر قدرت و فشار او، کسی که می‌تواند یک زندگی را در مقابل صدها زندگی به معامله بگذارد، ارزش جان خود را نمی‌تواند نادیده بگیرد.

برداشت: خضر در طول عمر جاودانی خود تسلی یافته است، ولی با وجود اینکه در دنیا سفر کرده و تجربیات زیادی کسب کرده، اما در نهایت نمی‌تواند در این عالم بماند.