غزل شمارهٔ ۱۳۴۲

برداشت: تا زمانی که دل آزاد نباشد و از لذت‌ها بهره‌مند نشود، حتی وزش خنک باد پاییزی هم نمی‌تواند تاثیری بر این باغ بگذارد و هیچ‌کس نمی‌تواند از زیبایی آن بهره‌مند شود.

برداشت: خارهای بیابان زیر پاهای او به قدری نرم و راحت بود که سنجاب بر روی آن می‌خوابید. اما در زندگی خودش هیچ چیز به اندازه‌ای ارزشمند نداشت که مجنون حتی سوزنی در اختیار داشته باشد.

برداشت: در دوران غربت، شخصی با پوشیدن لباس سلطنت به موفقیت دست یافت، اما در وطن خود، هیچ‌کس مانند او از زیبایی و جذابیت برخوردار نبود.

برداشت: ما در شرایطی قرار داریم که مشکلات و چالش‌ها به کمک ما آمده‌اند، وگرنه با دست‌های کوتاه‌مان نمی‌توانستیم به موفقیت و نعمت دست یابیم.

برداشت: شراب دلنشین خود را به ما می‌نمایاند، در حالی که خون پاک شهدای گران‌قدر همیشه یادآور فداکاری و بزرگواری آنان است و هیچ‌گاه از خاطر نمی‌رود.

برداشت: زیبایی تو باعث غرور توست، وگرنه هیچ وقت نور خورشید نتوانسته است که لکه ننگی بر چشمان روزنه بیفکند.

برداشت: روح انسان به خاطر غم و دلتنگی از دست دادن عزیزانش در آتش درد و رنج سوخت و ناراحتی داشت وگرنه تا صد سال هم تمایلی به ترک دنیا و سفر نداشت.

برداشت: در دلم همواره شوق و عشق فراوانی وجود دارد که مانند گوهری درخشان درونم می‌درخشد و هیچ وقت نیاز به چیزی اضافی برای روشنایی ندارد.

برداشت: هر کسی که نتواند عیب‌های خود را ببیند و تنها به نقص‌های دیگران توجه کند، در واقع نمی‌تواند حقیقت خود را بشناسد. برای دیدن واقعیت، نیاز به انگیزه و دقت در خودشناسی است.