غزل شمارهٔ ۱۳۳۷

برداشت: بچه‌ی شاد و بازیگوش ما از این دنیای خاکی دل نکنده و در آغوش مرگ نیز از محبت و لطافت اینجا دست برنداشته است.

برداشت: زمانی که زبان به خواسته‌هایم باز کردم، روزی و روزگار نیز برایم بسته شد. طبیعت بخشنده کرم، با اصرار و درخواست من مخالفت کرد.

برداشت: هر چقدر هم که ناز و فریب لیلی دور باشد و محفل خوشی بپراکند، مجنون هرگز دست از دامان او برنداشت.

برداشت: کسی که در زمان خوشی و کامیابی، بار و مسئولیتی از دل خود برنی‌داشت و به دیگران کمک نکرد، در روزهای سخت و دشواری، دلی توانا و پشتیبانی نخواهد داشت.

برداشت: چگونه می‌توانم دستان خود را از زلف او جدا کنم؟ وقتی که شانه‌ای از جنس سخت نمی‌تواند از آن زنجیرهای سیاه جدا شود.

برداشت: از روی علاقه و وابستگی، ما به دنبال انتقام نیستیم؛ زیرا خون ما از دست قاتل جدا نشده و به او بازنمی‌گردد.

برداشت: این جمله به این معناست که هر کسی که بی‌هدف و بی‌برنامه تلاش کند، در نهایت نتیجه‌ای نخواهد گرفت. تلاش‌های بی‌معنا و نابجای ما، خبر از سرانجام‌های ناامیدکننده می‌دهد، درست مانند کسی که دانه می‌کارد اما حاصل نمی‌گیرد.

برداشت: جان گردون به خاطر علایقش در زمین گیر و گرفتار شده است و دل ما به دلیل فشارها و مشکلات نتوانسته از ساحل آرامش به سفر و حرکت بپردازد.

برداشت: تنها دستان پربرکت و بخشنده‌ای وجود دارد که بدون هیچ پرسشی عطا می‌کند، همان‌طور که ابر سیراب می‌شود و آب را از روی زمین برنمی‌دارد.

برداشت: کسی که برای رسیدن به کعبه و زیارت آن مصمم است، بدون آنکه از مسیر کوتاه بیاید یا از تلاش دست بکشد، با کامیابی و شادکامی به هدفش می‌رسد.

برداشت: گنجشک‌های قمری نشانه آزادی و زیبایی‌اند، در حالی که سرو، نماد بزرگی و بلندی است. در اینجا به این نکته اشاره می‌شود که آزادگان تحت هیچ قید و زنجیری نیستند، و حتی بزرگ‌ترین و باوقارترین انسان‌ها نیز از بار این زنجیرها رها هستند.

برداشت: کسی که تنها به داشته‌های مادی خود قانع باشد و از عمق وجود خود غافل بماند، در واقع از بحر حقیقی زندگی دور شده است. او از دنیای فانی و بی‌اعتبار عبرت نمی‌گیرد و نمی‌تواند به حقیقت وجود پی ببرد.