غزل شمارهٔ ۱۳۳۶

برداشت: بدنت خم شده و نتوانستی بار责任 را بر دوش خود تحمل کنی، اما با این حال چهره بی‌شرمت هیچ نشانی از شرم و خجالت ندارد.

برداشت: در چنین صبحی، نیکی و خوشبختی تو به خواب عمیقی رفته و از بی‌توجهی بیدار نمی‌شود.

برداشت: به دلیل رفتار نادرستت، پا به راه نگذاری و از تصمیمات اشتباه خود پشیمان بودی، اما این پشیمانی هیچ تأثیری بر دندان‌ها و لب‌هایت نداشت که از زخم‌های آن کاسته شود.

برداشت: با وجود اینکه پیر شده‌ای و بدن تو لرزان است، اما دست تو از گریبان عشق و خواسته‌های قلبی‌ات کنار نمی‌رود.

برداشت: هر کسی که در بهار، دانه‌ای از اشک نریخته باشد، در زمان برداشت محصولات، جز حسرت و آه، چیزی نخواهد داشت.

برداشت: در چنین زمانی، صائب، دل بی‌پرده‌ات نتوانست از دیوار بی‌دردی و دوری احساسات تو عبور کند.