غزل شمارهٔ ۱۳۳۴

برداشت: این شعر به بیان ناامیدی و حسرت شاعر اشاره دارد. او می‌گوید که لب‌های معشوقش هیچ چیزی از دل او برنمی‌دارند و آب حیات و زنده‌کننده هم نمی‌تواند از عمق فکر اسکندر خارج شود. در واقع، این بیت نشان‌دهنده عبث بودن تلاش‌ها برای دستیابی به چیزهایی است که در دل وجود دارد و اشاره به ناتوانی در تغییر امور دارد.

برداشت: برق بی نیازی‌های حسن چنان ویرانگری دارد که خانه‌ها را می‌سوزاند؛ وگرنه آن چهره زیبای آینه‌گون نیازی به خاکستر ندارد.

برداشت: در بیابانی که سالم به رضایت و بی‌دردی عبور کردم، تنها چیزی که مشاهده کردم، خون بی‌گناهان بود و دیگر هیچ لاله‌ای در آنجا نبود.

برداشت: من به بالاترین درجهٔ عشق و محبت رسیدم، وگرنه قبل از این، عشق و عاشقی هیچ ارزش و فرقی با سقوط از یک پله به پایین نداشت.

برداشت: مانند هلال ماه عید که تنها لحظه‌ای در آسمان می‌درخشد، زمان خوشی برای کسی است که همیشه چشم از چشمان ساقی برنمی دارد.

برداشت: چشم خواب آلود ما نیازی به داستان‌های خیالی نداشت و کشتی زندگی ما به خاطر سنگینی غم، نمی‌توانست لنگر بیندازد.

برداشت: صائب در هنگام مشکلات، حضور دل من را تنها به دام‌های نوشتاری محدود کرد و دیگر هیچ ترتیب و نظم خاصی نداشت.