غزل شمارهٔ ۱۳۳۳

برداشت: در شب، وقتی که محفل روشنی به خاطر زیبایی و چهره دلربا برپا بود، شمع نزد چشم‌ها از زیبایی و جاذبه پروانه هم غافل نشد.

برداشت: در حال حاضر، خورشید به شدت می‌تابد و این تابش مانند زخمی در دل انسان احساس می‌شود. زمانی که امکان داشت زلف معشوق را با شانه مرتب کنیم، اکنون آن فرصت از بین رفته است.

برداشت: در مقابل آن آیینه برو و با صد داستان آشنا شو؛ طوطیِ من برای سبزه‌ای بیگانه ارزش و اهمیتی قائل بود.

برداشت: او از میان کسانی که به خمار و مستی دچار بودند عبور کرد، همان‌طور که جامی خالی به دست دارد. چشمان آن مخمور، در هر گوشه یک میخانه را می‌بیند.

برداشت: در یک مکان خرابه که خاکش از شراب‌نوشی به مستی افتاده بود، بوی شراب نمی‌رفت و گل نرگس همچنان حال و هوای مستی داشت.

برداشت: وقتی به عقل رسیدم، دنیا برایم تیره و تار شد و این کمک کرد که بفهمم عشق و دلتنگی چه دردهایی را به همراه دارد. اگر حتی روزنه‌ای در این خانه وجود داشت، شاید کمی نور می‌یافت.

برداشت: دشت را به فضایی شبیه شهر کوچک و محدود درآورد، در حالی که مجنون با بچه‌های دیوانه خود گفتگوهای گرم و صمیمی دارد.

برداشت: ظرف کوچک ما نتوانست مانع عشق و جنون عمیق ما شود، چرا که دل ما همچنان پر از شور و اشتیاق است.

برداشت: دیشب آن چهره‌ی خیره‌کننده‌ای که شب را روشن کرده بود، باعث شد که حتی شمع هم به وجود یک پروانه نیاز داشته باشد.

برداشت: زمان‌های گرانبها صرف خودخواهی و لذت‌جویی شد، در حالی که دل پاک و معصوم مانند کعبه‌ای است که در میانه یاری به بت‌خانه مشغول است.

برداشت: هر کسی را که از زاهدان دیدم، او را ساده‌تر از آن یافتم که در میانه تسبیح، دانه‌ها پنهان است.

برداشت: صائب از زندگی بیزار شده و دلیل آن این است که در این خانه‌ی پر از غم، کسی پیدا نمی‌شود که به درد او برسد و غم‌ها را شریک شود. زمانی خوش است که همراهی در این غم‌ها باشد.