غزل شمارهٔ ۱۳۳۲

برداشت: تا زمانی که یاد تو در ذهنم بود، هر حبابی که می‌دیدم، برایم یادآور یک پری در شیشه بود.

برداشت: چرا عشق من اینقدر شدید و دیوانه‌وار شده است؟ در کدام زمان یا دوره، این‌گونه قدرت و شدت عشق را می‌توان به وضوح مشاهده کرد؟

برداشت: اگر داستان من تلخ و ناگوار است، مرا ببخش؛ زیرا بخت بدی بر من نازل شده که همچون زهر در ته شیشه نشسته است.

برداشت: من چه کسی را دارم که سنگ‌ها را از سر راهم کنار بزند؟ یاری که در غار کوه زندگی می‌کند و تیشه‌اش را همیشه با خود دارد.

برداشت: اکنون من در برابر موری، دستم را به پشت می‌برم تا نشان دهم که قدرت من به حدی است که شیر آسمان (قوت و قدرت) به من فکر کرده است.