غزل شمارهٔ ۱۳۲۹

برداشت: کیست که از خون مردم، آن نگاه خنجرآلود و زیبا پرهیز کرده باشد؟ اگر این بیمار (عاشق) تاملی در پرهیز داشت، باید غمزه‌اش را کنار می‌گذاشت.

برداشت: تا زمانی که آب وجود نداشت، غنچه نتوانست از مخفیگاه خود بیرون بیاید، زیرا گل به خاطر زیبایی و دلربایی که داشت، شرمنده بود.

برداشت: در راهی که پیوسته پیش می‌رود، شخصی مانند اسب تندرو و چابک بوده است. او اگرچه مانند کوهکن قاصدی دارد، اما ناله‌هایش شبیه به ناله‌هایی است که در روشنایی صبح به گوش می‌رسد.

برداشت: کوشش و تلاش اندک من ما را به بلندای آسمان می‌برد، وگرنه آیا خورشید اصلاً به من که ناچیز و کوچک هستم، توجهی دارد؟

برداشت: وقتی پرده از چهرهٔ بی‌نیازی‌های خداوند کنار رفت، هر کسی که به دنبال توجیه و دلیل بود، تمام دستاویزهایش را زیر پا انداخت.

برداشت: در مکان شهادت، عاشقان همه کنار هم جمع هستند. کسی که بر سر تیشه زد، در واقع می‌خواست به پرویز آسیب بزند.

برداشت: تا قیامت اگر کسی به من افتخار کند، دور از انتظار نیست زیرا که مثل من، که زبانش آتشین است، در تبریز وجود داشته باشد.