غزل شمارهٔ ۱۳۲۵

برداشت: امشب بدون تو هر تار موی من به حسی شکایت‌آمیز درآورده و هر رگی در آستینم درد شدیدی را احساس می‌کند که مانند شمشیری از فولاد است.

برداشت: این جرس به قدری جذاب و دلنشین بود که می‌توانست خاموشی من را به سخن بکشاند، مانند اشتیاق پنبه‌ای که بر شدت فریاد تاثیر دارد.

برداشت: من که راهم را از موانع تمیز کنم؟ هم‌چون یاری که در دل کوه، با چکش و تیشه‌ای قوی به کار خودش ادامه می‌دهد.

برداشت: کیست که بتواند غبار و کدورت‌های ذهنم را پاک کند؟ همان‌طور که فرهاد جوی شیری را در اختیار داشت.

برداشت: چون آن چهره آتشین را در میهمانی دید، به قدری شوق‌زده شد که مانند شعله آتش به شدت از جا پرید و فریاد زد.

برداشت: به یاد روزهایی می‌افتم که صائب با نوازش زلف او، حسرت و آرزوی زیبایی خاصی را احساس می‌کرد.