غزل شمارهٔ ۱۳۲۲

برداشت: در این شعر به این موضوع اشاره شده است که افرادی که در خواب غفلت هستند و از حقیقت دورند، نیازی به اندازه‌گیری و محاسبه ندارند. چشمانشان مانند نرگس خواب‌آلود است و نمی‌توانند حقیقت را بشنوند و درک کنند، چرا که گوش‌هایشان درگیر داستان‌ها و افسانه‌ها هستند و از واقعیت دور شده‌اند.

برداشت: گوهر خاموشی از آسیب و شکست در امان است و زخم دندان نیازی به نشان دادن احساسات منفی بر لب پیمانه ندارد.

برداشت: آن که می‌گوید قلم بر دیوانگان تأثیری ندارد، هنوز به عمق احساسات و مشکلات آنها پی نبرده است. او نمی‌داند که خشکی افکار و احساسات می‌تواند مانع از بیان و انتقال پیام‌های عمیق شود.

برداشت: هر کسی که به سمت آب می‌آید، از اینجا می‌رود. در این میخانه، درهای بسته و چهره های درهم وجود ندارد.

برداشت: زیبایی طبیعی او نیازی به آرایش و پیرایش ندارد، زیرا خود زلف‌های او به قدری با ارزش و زیبا هستند که نیازی به دست‌های هنرمندانه و شانه زدن نیست.

برداشت: محبت‌های صیاد، باعث شده است که ما در قفس وابستگی‌هایمان گرفتار شویم و دیگر نتوانیم به آزادی و نیازهای واقعی‌مان دسترسی داشته باشیم.

برداشت: کار تو به گونه‌ای است که ناخن من را به ریشه‌اش وصل کرده و این به این معناست که در طول زندگی‌ام، مشکلات و سختی‌هایی که با آنها مواجه شده‌ام، به اندازهٔ گره‌های یک تسبیح با صد دانه نیستند.