غزل شمارهٔ ۱۳۲۱

برداشت: بهتر از اینکه از ظرف می بنوشیم، زیبایی و لطافت سرو مینا است. همچنین، در مجالس عشق و احساس، وجود شمع از پروانه‌ای که دور آن می‌چرخد، ارزشمندتر است.

برداشت: زیبایی حقیقی به هنر آرایشگران وابسته نیست؛ زیبایی طبیعی به هیچ کاری نیاز ندارد و در خود کمال دارد. وزش نسیم و شانه کردن فقط می‌تواند به آن جلوه‌ای بدهد، اما زیبایی ذاتی هیچ وقت تحت‌تأثیر این چیزها قرار نمی‌گیرد.

برداشت: پرنده روح افراد صاحب معرفت و درک نمی‌تواند به دام نقل و گفت‌وگوهایی که بی‌اهمیت و ناپسند هستند، بیفتد؛ چرا که این صحبت‌ها مانند تسبیحی با دانه‌های ناپاک و بی‌ارزش است.

برداشت: عشقم را از سرخوشی و مستی پنهان کرده‌ام؛ مانند گلی که در جمع دشمنان، راز نهانش را بیان نمی‌کند، زیرا راز من مانند لب پیمانه نیست که به سادگی نمایان شود.

برداشت: دل را رها کن و از خودخواهی و سرکشی دست بردار. با دل صائب، آرامش و امنیت را بساز، چرا که نباید به صحبت‌هایی که مانند پروانه هستند و ناپایدار، توجه کنی.