غزل شمارهٔ ۱۳۱۹

برداشت: معنای این بیت این است که روزی و بهره‌ی من تنها از خواب‌آلودگی و بی‌حالی ناشی از می‌نوشی است، و شروع و ورود من به این میخانه نیز چیزی جز همین بی‌حالی و خواب آلودگی نیست.

برداشت: آه، از بی‌فایده بودن‌ها، آنچه که برای من باقی مانده مانند صدفی است که تنها یک گوهر درونش دارد و در نهایت فقط حسرت و خمیازه به دنبال دارد.

برداشت: روزی عاشق از بوسه‌ها و نزدیکی با معشوقش بی‌نصیب خواهد ماند و تنها حسرت و یکنواختی نصیبش خواهد شد.

برداشت: فانوس با جسارت و بدون نگرانی بر شمع می‌تابد و پروانه‌ای که برای او پُرواز کرده، تنها سعی می‌کند خوابش را به تاخیر بیندازد.

برداشت: دیگران از شراب ما شاد می‌شوند، اما ما تنها با یک خمیازه از پیمانه‌ی خود یاد می‌کنیم.

برداشت: روزی ما مانند فرشتگان است و زندگی‌مان به تسبیح گویی می‌گذرد. در زندگی‌مان فقط چیزی جز خمیازه و نشانه‌ای از خواب‌آلودگی وجود ندارد.

برداشت: هر فردی که به شکار ما می‌آید، تیرش جدی و با هدف است. اما برای ما، که در خانه‌ نشسته‌ایم، تنها خمیازه‌ای باقی مانده است و خبری از فعالیت و جنب‌وجوش نیست.

برداشت: زندگی نادانان پر از شادی و خوشی است، مانند نوشیدنی که بی هیچ دغدغه‌ای مصرف می‌شود، اما در زندگی انسان‌های دانا جز بی‌حوصلگی و خواب‌آلودگی چیزی به چشم نمی‌خورد.