غزل شمارهٔ ۱۳۱۷

برداشت: جز حسرت بر آن روزی که از زیبایی بی‌نظیر برمی‌آید، چیزی نیست؛ و گشایش در کار من از این میخانه تنها یک خمیازه بیشتر نیست.

برداشت: در روز بارانی، درختان میوه، میوه‌های خود را جمع می‌کنند، اما تمام زیبایی‌ها و شادی‌ها به زیر ابرهای بهاری بستگی دارد و بدون آن جمع شدن میوه‌ها معنایی ندارد.

برداشت: بهشت هر چقدر هم زیبا و خاص باشد، در نظر افرادی که بصیرت و درک عمیق دارند، مانند چهره‌ای تازه و بی‌نظیر نیست.

برداشت: هر نالی که از روی بیهوده سر می‌دهد، نشان‌دهنده‌ی سوز عشق نیست. بلبل تنها از عشق به گل آواز می‌خواند و آن‌چه می‌گوید فقط صدایی است و نه بیشتر.

برداشت: هر کس به نوعی تحت تأثیر زیبایی و جذابیت دیگری قرار می‌گیرد، اما برای ما که قسمت‌مان این است، آن زیبایی بیشتر شبیه به یک فاصله خالی به نظر می‌رسد و تنها حسرتی به دل می‌گذارد.

برداشت: در کوه‌های بدخشان، لاله‌ای وجود دارد که برای زنده ماندن و زیبایی‌اش به چیزی جز خود متکی نیست و نیازی به تزیینات و زیبایی‌های اضافی ندارد. این لاله با خون خود زندگی می‌کند و به همین دلیل چهره‌اش زیبا و رنگارنگ است.

برداشت: شنونده از سخنان ما بهره‌مندتر است، زیرا مانند کمان که تنها با خم شدن به شکار نمی‌رسد، ما نیز جز از خمیازه و حسرت چیزی به دست نمی‌آوریم.