غزل شمارهٔ ۱۳۱۵

برداشت: ماه در آسمان مانند دل بی‌قرار نیست، در فضای آسمان این سیاره جایی ندارد.

برداشت: دل ما از قید و بندهای جسمی رهایی یافته و دیگر نگران نیست. مانند گرمابی که در زیر سنگی سرد پنهان شده، دامن ما در شور و نشاط تنهاست و هیچ موانعی نمی‌تواند آن را بپوشاند.

برداشت: کار افرادی که درد ندارند، مانند ریختن گل بر لباس‌های دیگران است. زندگی خوشی‌های بی‌معنا فقط به دل‌های داغان و آسیب‌دیده تعلق دارد و در حقیقت، جز دل‌های شکسته چیزی باقی نمانده است.

برداشت: چشم صبحگاهی که مانند شبنم می‌درخشد، به زیبایی لباس خورشید تبدیل شده است و زیبایی‌اش باعث می‌شود که شرم‌آوران نتوانند او را از دور ببینند.

برداشت: در شرایط سخت و دشوار، تنها راهی که برای ما باقی می‌ماند، تسلیم شدن است و در اینجا هیچ راه حلی برای مشکلات وجود ندارد.

برداشت: تا وقتی که دل تاریک و ناآرام باشد، جسم سعی می‌کند با او سازگار باشد. اما زمانی که دل مانند آیینه صاف و روشن شود، دیگر از سنگ‌های خطرناک در امان نخواهد بود.

برداشت: از زهد و پرهیزکاری خشک و بی‌معنا خارج نشو، زیرا اگر عارف نیستی، مکان امن و آرام برای کودک بهتر از گهواره نیست.

برداشت: اگر کسی در حال خوشی و صفای زمان غفلت کند، در واقع از حقیقت دور می‌شود. در میخانه‌ها، تنها آن‌هایی که تجربه و درد را چشیده‌اند و به نوعی دردی دارند، می‌توانند به درک واقعی برسند.