غزل شمارهٔ ۱۳۱۴

برداشت: پیچ و تاب کمر آن شخص به مانند موهایش که داغ و آتشین است، نمایان نیست. زلف او به این اندازه پیچیدگی ندارد.

برداشت: در این جهان، هیچ انسانی نمی‌تواند دل آرام و آسوده‌ای پیدا کند، زیرا در این فضا همچون صدف، جواهر با ارزشی وجود ندارد که به دقت سنجیده شده باشد.

برداشت: آزادگان از قید و بندهای دنیوی و آرزوهای وابسته رهایی دارند. آن‌ها مانند درخت سرو، که نماد زیبایی و سربلندی است، هیچ نگرانی از مشکلات و موانع (خارها) ندارند و همواره به شکوفایی و رشد ادامه می‌دهند.

برداشت: دل من به شدت آشفته و بی‌تاب است. در حالی که سینه‌ام گرم است، دانه‌ای از آسایش و راحتی در درون من وجود ندارد و هیچ جایی برای آرامش نیست.

برداشت: در شیر خالص می‌توان به وضوح موی را دید، چرا که اگر سینه افراد بی‌عیب باشد، هیچ عیبی پنهان نخواهد ماند.

برداشت: اگر در شعر به صورت تصنعی و غیرطبیعی معنی بیافزاییم، آن معنا به شدت نازل و ضعیف خواهد شد. شعر هیچ مشکلی ندارد، زیرا واژه‌ها به طور هنرمندانه‌ای کنار هم قرار گرفته‌اند.

برداشت: از دل پرشور، جستجوی سخن عاقلانه اشتباه است؛ ارتباط این موضوع به ورق‌های پخش شده ربطی ندارد.

برداشت: مگر انسان با چه احترام و مقام ناقصی تن خود را به چه چیزی می‌دهد؟ در حالی که نشان و جنبه واقعی کعبه برای کسی که چشم بصیرت دارد، بر تن و لباس پوشیده شده، نیست و ارزش اصلی‌اش در توصیف ظاهری‌اش نیست.