غزل شمارهٔ ۱۳۱۳

برداشت: در دنیای آفرینش، آرامش خاطر وجود ندارد و شادی در این باغ تنها با تلاش و کوشش به دست می‌آید.

برداشت: گل با خنده‌اش یادآوری می‌کند از جدایی و وداع در فصل بهار، و ناله‌ی پرنده‌های چمن بی‌دلیل نیست.

برداشت: با اینکه اشک گرم از چشمانم سرازیر می‌شود، اما در وجودم هیچ نقطه‌ای وجود ندارد که حاکی از احساسات باز باشد.

برداشت: تیغی که برش آن کم است، مانند سیلی بزرگ و سنگین از فنا و نابودی است و چشمان ما توانایی تحمل زیبایی‌های مژگان خواب‌آلود را ندارد.

برداشت: شخص بی‌ملاحظه و دنیاطلب در عشق جایگاهی ندارد و در محضر عاشقانه، فخرکردن و سرکشی به هیچ وجه قبول نیست.

برداشت: در صبح هر روز، شبنم بی‌گناه بر روی زمین می‌افتد و در این میان چهره‌ی خورشید بدون هیچ دلیلی به خون آغشته شده است.

برداشت: در صبحگاهی که باید آرامش و شادی در آن حکم‌فرما باشد، به جای شیر، خون از پستان جاری می‌شود. این تصویر نشان‌دهنده وضعیت دشوار و تلخی است که در آن، حتی نوزاد نیز در آرامش نیست و به نوعی در جهان پر از درد و رنج به دنیا می‌آید.

برداشت: رحمت الهی باعث می‌شود که دل‌های ما از نافرمانی پاک شود، مانند اینکه دریا فقط دامن آغشته‌ای ندارد و تمام آن پاک و زلال است.

برداشت: غنچه‌ای که در حال شکفتن است، با رنگ و عطری که دارد، خود را در باغ زیبایی نشان می‌دهد، اما در دل هیچ‌کس آرامش ندارد.

برداشت: از پیشانی عاشقان می‌توان راز دلشان را خواند، اما در روز قیامت هیچ نامه‌ای بدون گشودن در دست اهل آنجا نیست.

برداشت: دست خود را به چیز بی‌فایده و بی‌ثمر نزن، چرا که مانند درخت نخل که هنوز میوه‌ای ندارد، کودکان نیز از سنگ و سختی رنج می‌برند و آسودگی ندارند.