غزل شمارهٔ ۱۳۱۲

برداشت: هیچ کس از هلاکت و بدبختی ما ناراحت نیست، زیرا مرده‌ی ما ارزش برگزاری عزاداری ندارد، مثل اینکه کسی برای خون مرده‌ ای داغدار شود.

برداشت: هر کس که در این مکان خود را گم کند، در واقع به حقیقت واقعیات دست می‌یابد. کسی که عاشق واقعی است، از نقص‌ها و کمبودهای مسیر عشق ناراحت نمی‌شود.

برداشت: در کنار هم بودن و دوری از هم، برای عاشقان همواره احساسی عمیق و تازه به وجود می‌آورد. حتی در فصل‌های پاییز و بهار، این باغِ گل، همیشه شاداب و بی‌نظیر باقی می‌ماند.

برداشت: چگونه ممکن است عقل در مقابل زیبایی و جذبه‌ی این حرکات لنگ بزند؟ زیرا همچون خار و خسی که در برابر طوفان و سیل جهان تاب و توان مقاومت ندارند، ما هم از این جذبه‌ها ناتوانیم.

برداشت: صوفیان با روح و جان زنده و پر از احساس، از محدودیت‌های ظاهری و مادی خود رها شده‌اند. کسانی که فقط به شکل و ظاهر اهمیت می‌دهند، در واقع مانند مردگان هستند و از زندگی واقعی بی‌بهره‌اند.

برداشت: در اینجا شخصی همچون سکندر، خضر، به عشق و احترام به خاک نزدیک می‌شود و از دور چشمه‌ای را مشاهده می‌کند که لب‌ها به آن آب حیات نمی‌زنند. این بیان نشان‌دهنده‌ی جستجوی معنوی و نیاز به نوشیدن از چشمه‌ای است که زندگی و حیات را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: دل از آن توست، اما چه امروز و چه فردا، تدبیر و تدبیر کردن برای رسیدن به خواسته‌ات در قمارِ زندگی، نتیجه‌ای ندارد.

برداشت: اگر من از این دنیا کناره بگیرم و خود را از آن دور کنم، باز هم خون من از بین نرفته و به خاک نرفته است.