غزل شمارهٔ ۱۳۱۱

برداشت: اطاعت و رفتار ظاهری، راهی برای آزادگان نیست و پرده‌ی جدایی در این مکان بیشتر از همه بر روی سجاده دیده می‌شود.

برداشت: در جمع اهل مستی و عشق، خروج از خود و خود را فراموش کردن، نشانه‌ای از بندگی و اطاعت است. در این حالت، کشتی که بادبانش را بر می‌افرازد، کمتر از سجاده‌ای مقدس و نماز نیست.

برداشت: پرندگان آزاد از آسمان روزی خود را می‌گیرند، اما در قفس هم ما، بی‌خبرانی، رزق و روزی‌مان فراهم نیست.

برداشت: حرکت‌های شورانگیز و شهوتران ما قابل توجیه است، اما چه کسی است که در شرایط سخت قرار ندارد و بتواند عذر ما را بپذیرد؟

برداشت: افراد هنرمند و نقاشِ معانی، برای تفکر خود نیاز به تخته‌ای دارند که از چهره‌های ساده و بی‌پیرایه بهتر است.

برداشت: شکوفه‌های خوشبو و زیبای گل‌ها با خنده و شادی، مسیر خود را پیدا کردند. اگر دور باشی، زیبایی‌ات مانند لحظه‌ای است که هنوز به نمایش درآمده نیست.

برداشت: بی‌قراری و شورش بیا شروع عشق لازم است. در زمان پختگی، هنوز جوش و خامی وجود دارد و نمی‌توان به راحتی از باده و شراب لذت برد.

برداشت: ادعای آزادگی و زیبایی از سوی سرو، نشان دهنده‌ی سرکشی و طغیانی است که با اصول مردمان آزاد انطباق ندارد.