غزل شمارهٔ ۱۳۰۸

برداشت: دلبر همواره از دل غافل نیست، اما اگر دل آگاه نباشد، شاه همیشه بر تخت خود نشسته است، حتی اگر تخت خالی باشد و شاه در آن نباشد.

برداشت: کوه نتوانست جلوی خروش سیل را بگیرد، زیرا سالکان به سوی کعبه و مکان‌های مقدس می‌روند و راهی برای سنگریزه‌ها وجود نخواهد داشت.

برداشت: در مدرسه، لوحی که نشان‌دهنده دستاوردهای انسان باشد، به یادگار می‌ماند. در دنیا، کسی که از غم و درد خالی است و آهی در دل ندارد، واقعاً درخشان و سربلند به نظر می‌رسد.

برداشت: خانه من مانند صدفی است که از گوهر درونش می‌درخشد؛ گل‌ها در چشم من از تابش آفتاب و ماه نیستند.

برداشت: حلقه‌ای که بدون علت بر در نواهای بلبلان نواخته می‌شود، نشان‌دهنده این است که در فضای افرادی که فاقد درک و احساس هستند، جایی برای بوی خوش گل نیست.

برداشت: محبت‌های دنیوی نمی‌تواند مانع پیشرفت و پرواز ما شود، زیرا مانند برگ کاه بی‌اثر است و ما را متوقف نمی‌کند.

برداشت: وقتی شبان بیدار است، گله در خوابند؛ اما آدمی که دلش آگاه نیست، نمی‌تواند مانند گله در آسایش باشد.

برداشت: تنها درگیر شدن با افرادی نادرست و بی‌اعتبار، کار مردان واقعی نیست؛ در غیر این صورت، من هیچ‌گاه از چنگال سرنوشت رها نخواهم شد.

برداشت: در بین افراد نادان، تنها نکته‌ای که اهمیت دارد، اصل و محتوای سخن است وگرنه جز گفتار بی‌معنا و توخالی، چیزی در میان نیست.

برداشت: هیچ چیز در زندگی به اندازه اخلاق بد نمی‌تواند به روح و جان انسان آسیب بزند. محبت به مقام و جایگاه اجتماعی نمی‌تواند جایگزین خوبی برای رفتارهای درست باشد.

برداشت: صائب می‌گوید که دل خود را از وابستگی‌ها پاک کن، زیرا هیچ کس که دلش پاک نیست، نمی‌تواند وارد این درگاه شود.