غزل شمارهٔ ۱۳۰۴

برداشت: چشمان درخشان و زیبا مانند شبنم که بر روی گل می‌درخشد، با رنگ لب‌های تو که همیشه مشغول نوشیدن شراب است، همخوانی ندارد. بوسه‌ای که از لب‌های تو نشأت می‌گیرد، رنگ و بویی ندارد که به زیبایی صورتت بیفزاید.

برداشت: در یمن هیچ سنگی وجود ندارد که بخواهد به خاطر نام تو، مانند می نارس به جوش بیاید و خونش به رگ‌ها بریزد. این بیان نشان‌دهنده‌ی شدیدترین حسرت و آرزوی وجود توست.

برداشت: بوی یوسف در خانه غم، مانند بوی خوش گل است. هیچ کس در این روزگار از تقدیر و سرنوشت شکایت نمی‌کند.

برداشت: قمری به دلیل اشتباه در پیروی از دیگران نتوانسته است آزادانه پرواز کند وگرنه در دنیا هیچ درختی به زیبایی و قد و قامت تو وجود ندارد.

برداشت: بوسه‌های شیرین دهان‌ها را مانند قند، بارها بر لب‌های خود چشیده‌ام، اما به شیرینی پیام تو هیچ چیز نمی‌رسد.

برداشت: هر کسی که در شرایط سختی و تنگدستی قرار دارد، باید به رحمت و بخشش تو امیدوار باشد، زیرا هیچ کافری نیز نباید از رحمت وسیع تو ناامید شود.

برداشت: جز من که دستم از دامن زلف تو کوتاه است، هیچ کس دیگری نیست که بدون لطف و مرحمت تو از نظر باطل و نادرست باشد.

برداشت: صائب با تلاش و اراده‌اش به تو وابسته شده است، اما باید بدانید که اگر این وابستگی را نداشت، هرگز تحت تأثیر شما قرار نمی‌گرفت و او به راحتی در دسترس شما نبود.