غزل شمارهٔ ۱۲۹۹

برداشت: بار سنگین عاشقانه مجنون، مثل جمعیت بچه‌ها نیست. خانه‌ای که پر از آینه است، به دلیل نبود فضای کافی نمی‌تواند پذیرای این همه تصویر باشد.

برداشت: خاک زن به چشمان کسی که فقط به خود می‌بالد و خود را بزرگ می‌داند، چرا که او از آب حیات سد اسکندر، چیزی جز عنوان و شهرت نمی‌بیند.

برداشت: امیدها مانند یک مزرعه نیاز به آب دارند، اما وقتی آب کم باشد، زندگی و خوشی را ناقص می‌کند؛ مانند گوارایی که پر نیست و نمی‌تواند انسان را راضی کند.

برداشت: ما دیگر از نگاه خالی و بی‌احساس دیگران ناامید شده‌ایم، چرا که دیگر نمی‌توانیم به چشم‌های آب‌دار و صاف کسی که خالی از احساس است، اعتماد کنیم.

برداشت: زمانی که درویش راضی و قانع باشد، خوشحال است که از سفره زندگی لقمه‌ای نصیبش شده است و هیچ چشمی حسودانه به او نگاه نمی‌کند.

برداشت: دوست داشتن، نشانه‌ای بر این است که باید به حالت خود توجه کنید و اگر خود را دچار تب و تلاطم می‌بینید، بهتر از این نیست که نشانه‌های آن را جدی بگیرید.

برداشت: بحث و گفتگو درباره معرفت را کمتر کن، زیرا کسانی که به حقیقت رسیده‌اند، به جز خودداری از پچ‌پچ و بی‌خبری، دلیل و نشانه دیگری ندارند.

برداشت: اگر ماه کامل در آسمان باشد، نیازی به هاله‌اش نیست. وقتی که ساق‌های نازک و زیبا نمایان می‌شوند، دیگر نیازی به زینت‌های اضافی نیست.

برداشت: تلاش کن تا دل را به جمع و دوستی بگنجانی، زیرا از این دنیا که عبرت آموز است، هیچ چیزی از دارایی‌ها و امکانات قابل بردن نیست.

برداشت: چشم‌های کسانی که فقط به دنبال لذت هستند، دائماً در حال گشت‌وگذاره، اما یافتن آرامش و آسایش در زندگی به شانس و بخت و اقبال وابسته نیست.

برداشت: محل تلاقی و مرکز هر طرح و نقشه، جایی است که به نظر بی‌نهایت می‌رسد و هر اندیشه‌ای که برای رسیدن به آن مقصد تلاش نکند، به سرانجامی نمی‌رسد.

برداشت: صائب می‌گوید کسانی که به جمع‌آوری ثروت و طلا و نقره می‌پردازند، به خاطر سنگینی این بار و فشار آن بر دل، از حقیقت زندگی دور می‌شوند. ثروت برای آن‌ها ارزش و آرامش ایجاد نمی‌کند؛ بلکه باری سنگین است که بر دوش آن‌ها قرار دارد.