غزل شمارهٔ ۱۲۹۸

برداشت: عشق نیازی به قدرت و شانس ندارد و برای آزادی از محدودیت‌های زندگی، تنها در صورت شکستن موانع و مرزها ممکن است.

برداشت: شرم از آگاهی باعث شده است که انسان نتواند شکایت کند؛ اگر هم زبانی برای بیان وجود داشته باشد، دیگر جایی برای شکایت و ناراحتی نیست.

برداشت: محبت هر جا که باشد، محیطی دلپذیر و خوشایند ایجاد می‌کند. زنجیری که لیلی به پا دارد، هیچ تفاوتی با خلخال ندارد و نشان‌دهنده زیبایی و ارزش محبت است.

برداشت: هر مقدار که بخواهی می‌توانی در دل خود، نمایشگاه احساسات و زیبایی‌ها را برپا کنی، اما بدان که دل مثل یک آینه کوچک است و از کثرت تصاویر، تنگ و در هم ریخته می‌شود.

برداشت: در جمعی که به وصال محبوب اختصاص دارد، صائب، باید سکوت را برگزینی. اینجا فضایی برای صحبت‌های بیهوده و سر و صدا نیست؛ بلکه مکانی برای حال و هوای ویژه است.