غزل شمارهٔ ۱۲۹۷

برداشت: روزهایی که دل جز شکستن از یار شاد و بازیگوش چیزی نمی‌خواهد، قسمت دیوانه تنها از بچه‌ها چیزی جز سنگ نیست.

برداشت: تا زمانی که نفس و حیات در وجودم جاری است، آزادانه و با شوق در دشت‌های جنون و شور زندگی حرکت می‌کنم، زیرا برای من هیچ محدودیتی وجود ندارد.

برداشت: چند بار می‌خواهی با حرف‌های دشوار به دل حساس من آسیب بزنی؟ آخر، ای زیاد بی‌احساس، جان من مانند شیشه نیست که به راحتی نشکند.

برداشت: اگر خارهای آشیانه را از دل بیرون بکشند، چهار دیوار قفس برای بلبلان تنگی نخواهد داشت.

برداشت: اگر از زیبایی و هنر لذت ببری و دل به تماشای آن بسپاری، هیچ دام و فریبی مانند زیبایی موهای مشکی و درخشان وجود ندارد که تو را به خود جلب کند.